Voorwoord Carlo Leget

Soms komen er mensen op je pad waarvan je direct voelt dat ze bijzondere aandacht en steun verdienen. Toen Marcella mij vorig jaar benaderde om mee te denken over het boek dat ze wilde schrijven, wist ik onmiddellijk dat ik daar tijd voor vrij moest maken. Want haar project was meer dan het schrijven van een boek. Ze wilde een belangrijke leemte vullen die zij zelf ervaren had toen haar man Robbert ongeneeslijk ziek werd. Een boek dat steun zou bieden aan partners van mensen die gaan sterven. Daarvoor wilde ze haar eigen ervaringen vruchtbaar maken voor mensen die iets vergelijkbaars doormaken. En het resultaat mag er zijn.

De internist-oncoloog Tineke Smilde gebruikte op een lezing ooit een beeld voor ongeneeslijk ziek zijn dat mij altijd is bijgebleven. Zij sprak over ziekte als een reis door een donker moeras, waarbij je voortdurend zoekt en tast naar grond onder je voeten. Gelukkig hoeven de meeste mensen deze reis niet alleen te maken. Een goede dokter of verpleegkundige kan lange tijd een waardevolle gids en steun zijn in de onzekerheid. Soms kun je samen zelfs nog bijzondere bloemen ontdekken in dit moeras.

Marcella is nog een stap verder gegaan. Ze heeft zelf diep in het moeras haar weg moeten zoeken. Als partner was ze zelf medereiziger op een reis die door niemand uitgekozen en gewild was, maar die wel gemaakt moest worden. Ze heeft dat met een enorme inzet en liefde gedaan, en die liefde is voelbaar op iedere pagina. Dat geeft dit boek een extra waarde en betekenis.

Toch is dit geen egodocument. Steeds weer lezen we hoe anderen – vrienden, familie, buren, zorgverleners – ook hun steentje hebben bijgedragen om de reis zo dragelijk mogelijk te maken. En in het boek komen ook de ervaringen van andere mensen aan bod, want geen mensenleven is hetzelfde, hoe universeel de laatste reis ook is. Dat geeft dit boek brede basis en herkenbaarheid.

Medereiziger is een bijzonder boek. Geschreven door een medereiziger, om steun te bieden aan andere medereizigers, maakt het uiteindelijk iedere lezer een beetje tot medereiziger. Ik kan alleen maar hopen dat die laatste groep uit veel mensen zal bestaan, want dat verdient dit boek.

Utrecht, 12 juli 2014
Carlo Leget
Hoogleraar zorgethiek en geestelijke begeleidingswetenschappen aan de Universiteit voor Humanistiek